Ludzie – tak często ich odpychałam, bałam się, wstydziłam.
Teraz zastanawiam się czego. Bo to właśnie ludzie sprawiają, że jestem
szczęśliwa. Poranek z przyjaciółką, razem włóczenie się z nią bez celu po
mieście. Zostać zaczepionym przez miłego chłopaka w długich włosach? Małe
wydarzenie a jednak cieszy. Następnie spotkanie z osobami, z którymi wcześniej
nie rozmawiałaś pomijając zamianę paru zdań przez Internet i uśmiechy w szkole.
Najlepsze, że owe duszyczki mają takie same zainteresowania co ty i rozmowa z
nimi sprawia Ci ogromną przyjemność. W drodze do domu rzuca się ktoś na Ciebie
i Twoja przyjaciółkę, z którą spędzasz cały dzień. Okazuje się, że to chłopak
którego znasz z grupy facebookowej do której należysz. Poszłaś na zaledwie dwa
spotkania, a już bardzo dobrze się z nim dogadujesz. Wszyscy się przytulacie i
chwilkę gadacie. „Do zobaczenia na jutrzejszym spotkaniu” słyszysz. Stojąc na
przystanku autobusowym podchodzi do Was koleżanka, z którą chodzicie na
japoński. Rozmawiacie na temat zajęć i najlepszego na świecie nauczyciela, z
którym jesteście zżyci jak z kumplem. Jej autobus przyjechał a ona przytula Was
na pożegnanie. To wszystko wydaje się być strasznie proste jednak wiele osób
nie potrafi tego poczuć. Stwierdzam fakt, iż nie można wiecznie odpychać ludzi.
Gdy pomyśle o moim życiu to właśnie ludzie i pasje sprawiają, że czuję się jak
w cudownym śnie. Kompletnie nie wiem do czego zmierzam. Może jedynie chce
podziękować tym wszystkim osobom które sprawiają, że moje życie potrafi istnieć
w kolorowych barwach. Patrząc wstecz jeszcze rok temu byłam smutna i nie miałam
za dużo energii do życia. Nadzieja – to było to czym, się żywiłam. Ta nadzieja
że będzie lepiej. Jako, iż chce by te posty coś wnosiły to powiem jedno: nie
ograniczaj się, chcesz to rób, mimo, iż jest to często trudne nie poddawaj się,
nigdy nie trac celu z oczu, nawiązuj kontakty, odważ się, nie bój się, ŻYJ.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz